Verhaal van de voorzitter van Stichting LIVA.

Imke Emons (verhaal uit de Telegraaf)

“Ik zag mezelf al een kist kopen voor mijn zoontje” Soms kom je van die verhalen tegen die je zó raken dat ze wel verteld moeten worden.

Die van de 30-jarige Imke Emons is er zo één. De kersverse moeder zag de roze wolk aan zich voorbij gaan toen niet alleen haar tweeling door het oog van de naald kroop maar ook zij ernstig ziek werd en haar man werd opgenomen. Aan VROUW (Telegraaf) vertelt ze haar verhaal. “Het moment staat nog in mijn geheugen gegrift: daar stond hij, mijn man, huilend met een telefoon in zijn hand. Ik was net met een spoedkeizersnede bevallen, van onze tweeling Xavi en Fleur en had geen idee wat er aan de hand was. Ja, ze waren zeven weken te vroeg geboren en na de kiezersnede direct meegenomen, maar toch had ik er geen moment aan gedacht, dat er iets mis kon zijn met mijn kinderen. Totdat ik hem daar zag staan met betraande ogen. Wat bleek? Xavi had al twee keer een hartstilstand gehad werd beademd en kreeg zware medicatie, en Fleur lag met ademhalingsproblemen op de Neonatologie. Zijn woorden dreunde door mijn hoofd. Ik stond stijf van de morfine en kon nauwelijks iets uitbrengen.

Sneltreinvaart
Xavi werd onderzocht en er werd gesproken over een ernstige hartafwijking. Met spoed werd hij overgebracht van het ziekenhuis in Veldhoven naar Utrecht waar hij uiteindelijk tweemaal geopereerd zou worden aan zijn hart. Het ging allemaal zo ontzettend snel. Ik had mijn mannetje nog niet eens vastgehouden of gezien en ik moest alweer afscheid nemen via de transport couveuse. Het was vreselijk om mijn kind te laten gaan, maar ik kon niet anders. Volgens de artsen kon mijn man niet mee met Xavi. Wij konden in Utrecht toch niet bij hem, ook was ik nog veel te zwak en lag Fleur nog aan de zuurstof in Veldhoven. Met mij ging het al slecht en inmiddels echt bergafwaarts. Ik had de een naar de andere zweetaanval in de ambulance naar Utrecht, misselijk, sterretjes zien, hoofdpijn, bandgevoel ik kon niet meer zitten of liggen en was vreselijk slap. De paniek sloeg dan ook direct toe bij de verpleging toen ik een in het ziekenhuis in Utrecht arriveerde. Uit een onderzoek bleek dat mijn waardes niet goed waren ik had ernstige zwangerschapvergiftiging. Ik kreeg via een infuus een kwartier lang een magnesiumshot en werd direct opgenomen op de Intensive Care. Daar lag ik dan, helemaal alleen in een ziekenhuisbed aan toeters en bellen en ik mocht geen visite. Net bevallen van een tweeling die ik niet eens kon zien. Dan ga je als moeder echt even kapot van verdriet.

Door het oog van de naald
Met Xavi ging het ondanks de spoedoperatie steeds slechter en slechter. Er was maar één oplossing: een openhartoperatie. Erg ingrijpend voor een piepklein mannetje van nog geen twee kilo. De arts vertelde ons dan ook dat hij niet wist of Xavi de operatie zou overleven. Een enorme klap. Dan word je echt even keihard met je neus op de feiten gedrukt. Ik kon alleen maar huilen en zag mezelf in gedachte al een kistje kopen voor Xavi. We mochten Xavi zelf naar de operatiekamer brengen om afscheid van hem te nemen. In de operatiekamer stond iedereen te huilen. Dat gaf mij zoveel hoop. Ik dacht alleen maar: al deze mensen hebben gevoel, die gaan er écht alles aan doen om mijn ventje beter te maken. Iets wat wonder boven wonder ook echt lukte. De hartoperatie slaagde wonder boven wonder maar ook de 72 uren na de OK waren spannend, maar het ging goed. Toch mocht dit geluk niet lang duren, want ook daarna bleven de gezondheidsproblemen zich opstapelen. Xavi had een liesbreuk, zijn blindedarm was in deze breuk gewurmd met alle gevolgen van dien waardoor hij alweer met spoed op de operatiekamer belande. Zijn buik was grandioos vies van binnen, en zijn blindedarm was zelfs afgestorven! Letterlijke woorden uit het medisch dossier waren: `Enkele flarden hebben we aan elkaar gemaakt, we hebben geprobeerd om er nog iets van te maken`. Xavi kampte hierna met ernstige darmproblemen en verbleef zeven maanden meer in dan uit het ziekenhuis. Hij droogde zelfs meerdere malen uit, en kreeg een spoed bloedtransfusie nadat ikzelf al een maand had gevraagd of het HB gehalte wel oke was. Ook Fleur belandde opnieuw met spoed in het Ziekenhuis geval van bijna wiegendood werd gemeld, nadat haar longen waren dichtgeklapt en haar hartslag even niets meer deed. Achteraf bleek dit door het RS Virus. Al meerdere malen hadden artsen haar bekeken, maar het was allemaal goed hoor mevrouw. U heeft veel meegemaakt, en uw andere kindje is nog opgenomen maar met Fleur is alles goed. NIET DUS! `Zonder mijn moeder hadden wij Fleur nu niet meer gehad`. De ambulance deed er behoorlijk lang over, omdat er in het navigatiesysteem een weg stond die er nog niet is en ook niet komt. We kregen klap, naar klap, naar klap. Toch gingen we door. Wat moesten we anders? Maandenlang pendelden ik iedere dag van ons huis in Horst naar het ziekenhuis in Veldhoven 60 minuten van ons vandaan, waar Xavi inmiddels na Utrecht weer was opgenomen en later volgde Wederom een lange opname in Utrecht.

Traumatische ervaring
Je kunt je voorstellen dat dit veel geld kost. Niet alleen de benzine, maar ook de parkeerkosten, de maaltijden in het ziekenhuis en de rekeningen van het Ronald McDonaldhuis slokten ons spaargeld op. Iedere dag reed ik op en neer van thuis naar het ziekenhuis en zorgde voor Fleur die inmiddels weer wel naar huis mocht. Mijn man week geen moment van Xavies zijde. Dagen, nachten, weken zat hij aan zijn bed in dat kleine ziekenhuiskamertje. Dat het een keer mis zou gaan, was bijna niet te voorkomen. Na maanden was hij helemaal op. Maar begon toch weer met werken. Overuren maakte hij en vrije dagen werden opgegeven zodat hij de ziekenhuis bezoekjes allemaal mee kon. Maar uiteindelijk kon hij niets meer en brak hij. 

Met de kinderen gaat het nu redelijk. Ondanks alle omstandigheden doen ze het goed. Xavi heeft wel nog steeds veel gezondheidsproblemen en regelmatig ziekenhuisbezoeken. De tweeling heeft zo bleek dit jaar ook nog een Immuundeficienty te hebben. Xavi krijgt hier inmiddels wekelijks een infuus voor daar gaat het goed mee. En hoe het gaat met mij? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik zit op een rijdende trein waar ik gewoon niet af kan. Sinds de bevalling heb ik nog geen moment stil gezeten. Alleen toen ik noodgedwongen op de Intensive Care lag. Helaas heb ikzelf reuma en ernstige nekproblemen, waarvoor ik al meerdere operaties heb gehad. Maar gelukkig zijn de kindjes nu inmiddels groter en heb ik daardoor weer wat rustmomenten. We zijn als gezin gelukkig gewend aan deze situatie en genieten samen volop. Xavi heeft nog steeds erg extra verzorging nodig zo heeft hij sondevoeding en darmspoelingen en zijn wekelijkse infuus, maar wij genieten samen van ieder moment van de dag. 

`De reden dat ik Stichting LIVA ben begonnen is omdat ik andere gezinnen in deze situatie wil helpen. Als wij allemaal liever voor elkaar zijn maakt dit het leven een stuk makkelijker`. 

 

Leave your comments

Post comment as a guest

0

People in this conversation

Load Previous Comments